“He incumplido compromisos en el pasado, y esa experiencia, unida a una larga meditación posterior, me ha enseñado una lección que procuro aplicar a rajatabla: no te comprometas nunca a la ligera, pero una vez que lo hagas, revienta o rómpete antes de fallar. Porque lo peor de las deudas insatisfechas no es el menoscabo que uno pueda sufrir en la consideración del acreedor: del acreedor uno puede protegerse, apartarse, incluso borrarlo de la mente: la consecuencia más dañina de nuestros incumplimientos es que nos van empujando, de un modo tan imperceptible como inexorable, hacia el borde de nuestro propio abismo interior. No se trata de que los demás no se fíen de uno, sino de acabar no fiándose de uno mismo: llegados a este punto, no hay manera de impedir el desastre”

“El blog del Inquisidor”  de Lorenzo Silva

Una cita bastante tajante, pero no le falta razón al Inquisidor, o sea que voy a retomar mi relato RAZONES para cumplir con mi pseudo-promesa de exponer por qué me marché de ETEO. Esta vez elijo construir un cuento dramático. Voy a sacar la vena “mañosa”. Gainera, euskaraz.

CHAPTER II

Azken aldi hontan nire lan aktibitatea 3 arlotan banatuta zegoen:

1. PTG-ko lana (garapen pertsonala eta lantaldeen integraziora bideraturiko formakuntza eta konsultoria, coaching-arekin jantzia)
2. Tesia
3. “varios” zaku horretan sar dezakegun beste edozein zeregin (MCoop-eko modulu bateko koordinazioa, Mendeberrik utzitako estelaren ondorioz sor zitezkeen ekintzatxoak, Euskadiko Kutxa-rekin hasiberri neukan proiektu bat,…).

Nola sentitzen nintzen ni egoera honetan?

Ba PTG-n oso gaizki. Uste dut inor ez dela konsziente izan zein txarto pasatu dudan. Lana bera oso-oso polita, erakargarria eta asko betetzen duena, baina ni inkoherentzia handi batean bizi nintzen, zeren eta ez nuen ikusten enpresatan kontatzen genuena gu geu aplikatzeko gai ginenik, eta horrek neure buruarekin gatazkak edukitzera eraman nau. Hainbat buelta eman dizkiot hor gertatzen zenari, eta ez ditut hemen azalduko nire ondorioak, zeren eta beste pertsona batzukin lotuta doaz eta ez nuke nahi inor seinalatzea edo mintzea, ez bait daukat horretarako eskubiderik.

Baina goian aipatutako liburuan badator beste zita bat, interesgarria hau ere, pentsatzen jarri nauena:

“Uno no termina de conocerse a sí mismo hasta que tiene que enfrentarse a un revés que le suponga una pérdida realmente transcendental. Para resumirlo en una sola frase, no sabemos quiénes somos hasta que nos llega la hora de ser menos de lo que hemos sido”

Ba nik hori jasan dut: sentitzen nuen nire iritziek, nire proposamenek, nire ikuspuntuak, nire egiteko moduek, nire erlazionatzeko estiloak, etabar, ez zuela balio talde horretan. Ez bakarrik ez zuela balio, baizik eta hainbat gauza gaizki ikusiak zeudela. Hau da, partaide nintzen baina ez nintzen parte, eta bakardade hori, jaun andreok, niretzako oso gogorra izan da. Aizu, baina neure burua hobeto ezagutzen lagundu dit, duda barik.

Momentu bat heldu zen non garbi ikusi nuen talde horretatik alde egin behar nuela, zeren eta neure buruarengan konfiantza galtzen hasita nengoen eta gero hori gainditzea ez da bat ere erraza. Balio dudala sentitzen dudan toki baten lan egitea zein garrantzitsua den esperimentatzen irakatsi dit esperientzia honek, eta horregatik, Maier-en hori horrela izango zela usaindu nuenean, agur esan nuen.

Bigarren arloa: tesia. Hemen ere, bakarrik. %100 neure kulpa, zeren eta oso modu kaotikoan planteatu dut doktoretza kontu hau. Hasieran ederto: gaia gogoko nuen, banuen enpresa bat “investigación en acción” egiten utziko zidana, asko ikasten ari nintzen, baina heldu zen momentu bat, pasa den ikasturtea, idazten hasi behar nintzena, eta ez zitzaidan ezer ateratzen. Den-dena “rollo” bat eta denbora alperrik galtzea zela kontatzen nion neure buruari, eta gaitz egiten hasia zen hazia landatu nuen tripetan. Alde batetik zorretan sentitzen nintzen erakundearekin, eta bestetik egia zen kalitatezko denborarik ez nuela ateratzen ganorazko zerbait produzitzeko. Zorretan sentitze hori apur bat leundu zen tesirako finantziazioa lortu nuenean, baina orduan badirudi finantziatzen ninduen erakundearekiko hasi zitzaidala arra nire garaunak jaten. Puff, honelako konpromisua hartu eta ezin aurrera egin.

Egoera hau post honen hasieran kopiatu dudan zitarekin bat dator: uste dut “besteak” nitaz fidatzen zirela, baina ni neure buruarekin ez, eta Maier-era alde egiteak egoera horretatik libratzen ninduen.

Bukatzeko, “varios” atalari helduko diot. Ez zuen nire aktibitatearen %10-a baino gehiago hartzen, baina Fakultateari egiten ari nintzen opari bat zen; gustoz egiten nuen lana zen zeren eta “erraza” iruditzen zitzaidan baina aldi berean “marroi” bat, zeren eta urtean zehar agertzen ziren “extra” horiei erantzuna ematea besterik ez zen eta “beti bezala”, inork ikusten ez duen lana, zeren eta ez da ez kargatan jasotzen, ez eta ondo dimensionatzen, ekintza batzuk, ondo egin nahi badira behintzat, denbora asko eramaten bait dute. Beraz, azkenena, beti etxera lana eramaten eta gauero ordenagailura konektatuta. ETEO nitaz aprobetxatzen ari zen, bai jauna, eta horren truke ezer ez! Maier-ek horretatik ere salbatzen niduen: lana lantokian eta etxean etxekoak!

Baina, egia al da idatzi dudana, ala neuk asmatutako ipuina ote?

Abisatu dut hor goian, gaurkoan ikuspuntu dramatikoa kontatuko nizuela, ikus dezazute ia-ia behartuta nengoela ETEO-ri agur esatera, zeren eta ezin nuen jarraitu horrela bizitzen: inkoherentziaz josita, inongo parte sentitu barik, alperrikako lanak egiten, bakardadean, etxean orduak sartzen,…

Ez al dizuet pena ematen?? Sniff-sniff. Buaaaaaaa.

Bueno, hurrengo baten, ea azkenengo kapitulua den, bertsio komikoa, edo didaktikoa, edo epikoa, edo auskalo zein istorio eskainiko dudan gai berberaren inguruan. Agian ingelesez. Hura ere egia izango da, seguru. Ala beste ipuin bat besterik ez?

Norbaiti entzun izan diodan legez,

“El lenguaje nos constituye. Somos las historias que nos contamos” , Rafael Echevarría dixit