FRIENDS
Some few times, us, people, live moments that become memories difficult to forget.
Alizia, Nekane, Dorle, Marijo, Mailu, Igone and me studied together at the University. After more than 20 years, we still meet to have lunch together a couple of times a year, but this time we decided to make it special and went to spend the weekend with Alizia at Rayleigh. Whatever we did, wherever we went is not interesting to publish here, but I do want to dedicate a few words to expressing how important it is for me to have the priviledge to count on a group of friends like the one I have.
Somebody said that “succes” may be measured by the number of eyes that shine around you. If this is so, I don’t want to have eyes shinning around me. I just want to have friends.
By the way, thank you Alizia, for the words you emailed to us.
Hello GIRLS!
My batteries are fully charged after the fantastic weekend we had together. The only but to it is that Igone wasn’t here and this meeting will be one of those I’ll remember as very special.
- Married girls: thank your husbands and children for letting you come to stay here for the weekend.
- Single girls: thank you for making the effort to come.
Nekane, thank you for the eusko label beans. We’ll remember you when we eat them (and I’m sure they’ll be really tasty).
Dorle, thanks for the txorizos and saltxitxon. I think we’ll try the txorizos tonight!
Marijo, thank you for letting me know you arrived home safe last night. I was meant to tell you to text me when you landed but I forgot (anyway, you didn’t!).
Mailu, I hope your trip home from the airport wasn’t as long and tiring as the one on Friday.
Dei, you know that, for me, the most special part of the weekend was Saturday night, when some of us did the psychological strip-tease, thanks to your coaching thing. I personally enjoyed it and I think it really helped towards the group cohesion.
Did you have a nice trip back home? Did you see Badiola?
I reckon you’ll be exhausted after the INTENSE weekend, and I hope you won’t regret having come here. I also hope you’ll get the time to sleep like babies to recover from the sleepless night.
I wish you didn’t forget I’m still here waiting for news from my friends.
I love you all (didn’t we say it’s important to actually SAY it?)
Oh! Dei, I wish you have a wonderful day on Sunday at Jone’s first communion.
Alizia
Proyecto BIDEAN en MAIER
El Proyecto BIDEAN nace de una inquietud existente en MAIER, a partir de una declaración que la empresa hizo en su día de profundizar en el desarrollo de personas como apuesta estratégica de futuro.
En 2004, el Director General participó en el ABC (Art of Business Coaching), formación en coaching y competencias conversacionales como herramientas ontológicas para la transformación personal, y entendiendo que la aplicación de dicha propuesta tenía un gran potencial de intervención tanto a nivel individual como en los equipos y también a nivel organizacional, contrató a Rafael Echevarría para un programa EAR (Equipos de Alto Rendimiento) que se condujo con en el Consejo de Dirección.
Ante el éxito de esta iniciativa (cohesión del equipo, alto nivel de confianza conseguido, eliminación de rutinas defensivas, mayor grado de escucha mutua, etc.), MAIER decidió formar a todos sus mandos intermedios junto con sus equipos en el programa de Competencias de Trabajo en Equipo diseñado por Otalora en colaboración con Newfield sobre la base de las competencias conversacionales, y hoy es el día en el que se sigue invirtiendo en este formato de aprendizaje.
Después de este recorrido de cuatro años, la dirección de MAIER decide darle un nuevo impulso al equipo directivo, habida cuenta de que se han ido produciendo nuevas incorporaciones (si bien es cierto que o bien son coaches o están formados en la propuesta ontológica). y que la emocionalidad con la que habían estado operando va decayendo. Se está empezando a agotar la fórmula de seguir profundizando en temas de desarrollo personal de forma autónoma.
Además, se echa en falta un modelo más articulado que permita verificar los avances realizados gracias a este medio, y que sirva también para definir los comportamientos y habilidades conversacionales que se esperan de un líder de MAIER.
En este contexto nace el Proyecto BIDEAN.
El primer paso que hemos dado, con la ayuda de Mavi Oliva, es realizar un diagnóstico preliminar de cómo se conversa en MAIER y definir el propósito (el para qué) para el cual queremos ser competentes en lo conversacional; es decir, cómo pueden ayudar estas competencias a conseguir los retos y objetivos estratégicos de la empresa.
El segundo paso consiste en alinear comportamientos con resultados esperados a nivel individual, de equipo y organizacional, buscando la coherencia con las competencias genéricas de Garabidean, el modelo de gestión, los valores y el plan estratégico. Ahora mismo estamos esperando el resultado de este entregable.
Después, procederemos a analizar los espacios que existen en la empresa (reuniones de distinto tipo, foros, comités y demás) donde la práctica de las competencias conversacionales se puede reforzar o reorientar. Precisamente, es esta fase la que estamos diseñando ahora mismo.
Todo esto se desarrolla a dos niveles: la Comisión de Diseño propone y la Comisión Validadora enriquece el modelo.
Y como decían en el un, dos, tres, hasta aquí puedo contar. No porque quiera guardarme información, sino porque aún no veo con claridad los pasos que siguen. Mientras tanto, sigo aprendiendo.
MARTIN-en HERIOTZA
Egia esan, ez naiz etxean animaliak edukitzekoa, baina kontuak kontu, alaba nagusiak hiru urte inguru zituenetik, beti egon da gure artean ingelesek “pet” deitzen dioten horietako bat.
Lehenengo bisitaria arrain gorrixka bat izan zen. Felix ipini genion izena. Arrain-ontzi borobil bat urez bete, barrena harriz eta plastikozko landare pare batez apaindu, eta han bizi izan zen gure Felix urtebete inguruan. Zapatu goiz baten ahul samar zegoela somatu nuen eta hurengo egunean gorpu hila aurkitu nuen lepoa eta buztana alde batera zituelarik. Lastima.
Harrez gero beste sei Felix gehiago eduki ditugu. Horrela bataiatu ohi ditugu gainera: Felix I, Felix II, Felix III… eta Felix VII. Momentuz hor bukatu da Felix-tarren saga. Batzuk bizpahiru hilabete besterik ez dute iraun, baina Felix VI nahiko borrokalaria suertatu zitzaigun. Egun baten, lanera joateko jaiki eta oraindik erdi lo nengoela, arrain-ontzia hutsik zegoela somatu nuen. Hala, non da ba Felix? Ba, lurrean zegoen, ziku-ziku eginda. Niri yu-yu apur bat ematen dit horrela, hotzean, animaliatxoak zakarrontzira botatzea, eta uretara bueltatu nuen. Esperantza neukan senarra konturatuko zela arrainaren heriotzaz eta berak desagertu erangingo zuela.
Baina ilunkaran, etxera bueltatzean, han non aurkitu nuen gure laguna bizi-bizirik eta inoiz baino alaiago. Egia esan, arrain hau nire idolo bihurtu zen azken hatsa bota zuen arte. Gero VII etorri zen, baina gutxi iraun zuenez, ez genion VIII-ari aukerarik eman. Izan ere, textu hau idazten ari naizela begiak jaso ditut eta irriparrez begiratu diot liburu artean, apal batean, hutsik daukagun arrain-ontziari. Ez pentsa adorno moduan zatar geratzen danik!!
Baina, nahiz eta Felix-ak ekarri ditudan nire hausnarketara, gaur Martin-i dedikatu nahi nioke tarte hau. Martin kanarioa da. Bueno, zan. Lehenengo Martin I-en jabe izan ginen: txori kantaria, oso politta, bere larua desberdina bait zen, laranja koloreekin nahastua. Hainbat urtetan haurtxo bat gehiago bait litzan zaindu genuen. Batez ere nire amak, etxera etortzen zen bakoitzean, kaiola goitik behera garbitzen zion eta hizketaldi luzeak edukitzen zituzten elkarrekin. Nik ez daukat talante hori, baina asko disfrutatzen nuen txoriaren kantu luze alaiarekin.
Martin I alaba txikiak hiru urte zituela joan zen gure aretik, eta kaiola hutsik ikusteak hain goibel jartzen gintuenez, beste Martin bat ekartzea erabaki genuen: Martin II. Zoritxarrez, II-a oso bestelakoa izan da: gutxi kantatu eta asko zikindu izan dira bere bi ezaugarriak, eta noski, horrela ez du jakin gure maitasuna irabazten.
Hala ere, geurea zenez, jaten ematen genion, ura aldatu, balkoiko epeltasunera atera, etxean hotzetik babestu, …, minimo guztiak soberan beteta.
Baina gaur lutoz jantzi behar izan gara. Bazkal ostean, harrikoa egin eta gero, erratza hartzera atera naiz balkoira eta atea zabaltzean han non ikusten ditudan luma mordoa lurrean bueltaka. Zer gertatu da? Bihotza taupadaka hurbildu naiz txori-kaiolara baina ezer ez. Ez txoririk eta ez lumarik barruan. Atea itxita. Odol arrasto bi, bata alpiste kutxaren ondoan eta bestea goi aldean. Ez dakigu zer gertatu den. Katuren bat? Beste txoriren bat (arranoa ote?)? Arratoi handiren bat? Ideiarik ere ez. Baina izan dena izan dela, lana txukun egin du. Misterioan murgilduta utzi gaitu etxekook. Ez dugu gorpua aurkitu, baina ez dakigu nola atera duten barrote artetik. Hori bai, ondo lumatuta eraman dute gaixoa.
Inork suizidio edo asesinato antzekoren baten berri baldin badu, eskertuko nizueke nirekin kontaktuan jartzea gertatutakoaren azalpen baten lasaitasunean bizi gaitezen. Bitartean, guk, bihar kaiola bota egingo dugu, bada ez bada ere, malefizio batek jota egon daiteke eta.
Uff, hau ikara!!
FLUIR (flow)
En palabras de J.H. Holmes
“El universo no es hostil, pero tampoco es amigable; sencillamente, es indiferente”
Y según Epicteto
“Los hombres no tienen miedo de las cosas, sino de cómo las ven”
Si esto es así, somos nosotros los que elegimos hacer la vida hostil o amigable, ¿no?
Mihaly Csikszentmihalyi es el autor del libro, “Flow”, en el que comparte el resultado de sus investigaciones en torno a la experiencia de flujo, que se remite a aquellos momentos que las personas recordamos como felices.
Mihaly (me voy a permitir llamarle por su nombre, y no su apellido) descubre que la mayoría de las personas tenemos más experiencias de flujo cuando estamos trabajando que cuando estamos disfrutando de nuestras horas de ocio, sobre todo teniendo en cuenta que nuestro ocio se ha reducido a escuchar música que hacen otros (en vez de componerla nosotros mismos), ver deportes en televisión (en vez de practicarlos en persona), ir al cine a ver cómo otros protagonizan sus vidas (en vez de erigirnos en protagonistas de nuestras propias vidas) o pagar por contemplar arte (cuando podríamos dibujar, pintar, escribir, tallar, crear lo que nos diera la gana).
En fin. Lo que me parece rescatable, sin embargo, es que ante la pregunta: “¿Desearía usted estar haciendo alguna otra cosa?”, los resultados mostraron que las personas deseaban estar haciendo otras cosas más veces en el trabajo que cuando estaban realizando actividades de ocio, sin importarles si estaban o no en flujo. La motivación era baja en el trabajo aunque este ofreciese flujo y era alta en el ocio aun cuando la calidad de la experiencia fuese baja.
¿No es esto interesante? Todas las paradojas lo son.
Cuando se trata del trabajo, la gente parece no escuchar la evidencia de sus sentidos. Parece que nos quedamos enganchados en lo que se supone que es el trabajo. Pensamos en él como una imposición, una limitación, una transgresión de nuestra libertad, y por lo tanto, algo que debe ser evitado como sea.
Y sin embargo, el trabajo no tiene porqué ser hostil. Ni amigable. Entonces, ¿quién lo convierte en lo uno o lo otro? ¿No dependerá de cómo lo vemos cada uno? ¿Y quién decide cómo lo queremos ver?
Cuando era pequeña ante mi careto a la hora de ir a la escuela mi madre me solía decir aquello de “eskolara poz-pozik fan biher da”. Pasaron unos años y cuando llegaba el lunes salía de casa escuchando un murmullo que me recordaba que “lanera poz-pozik fan biher da”. Y os aseguro que un día entendí que, efectivamente, estaba en mis manos elegir cómo acudir allá donde fuese: poz-pozik.
Eskerrik asko, ama!
SEGUIMOS SIN PEDIR BIEN
En mi post anterior abordaba el tema de pedir vs ordenar/prohibir y las consecuencias de ejercer lo uno o lo otro. Pero es que el pedir tiene más caras.
La reflexión de hoy, espero que más reducida que la del otro día, relaciona las peticiones con las quejas, las pataletas y demás rabietas que nos pillamos. Y, sino, querido lector, acuérdate de la última que viviste, contemplaste o sufriste. ¿A que no hubo ninguna petición?
Cuando nos enfadamos ante una pretendida injusticia o faena inmerecida (a ver cuándo admitmos que quizás alguna vez un “ipurdiko” sí nos merecemos!), la tendencia más generalizada suele ser la de mostrar nuestro malestar (sería la versión más light del cabreo), ir a donde un presumible “amigo” a desahogarnos, bajar a la cafetería y difundir nuestra opinión (no muy favorable, por cierto) sobre la persona que a nuestro parecer es el culpable de todas nuestras desgracias, o incluso si somos valientes (como los de Gran Hermano, que están obcecados con decirse todo a la cara no vaya a ser que les llamen “falsos”) largarle al susodicho lo que pensamos de su madre. Sin embargo, casi nadie se acuerda de formular una petición.
Una petición que busca compensar la injusticia sufrida o un daño recibido tiene un efecto catártico que no todos conocemos o sabemos apreciar, pero os invito a probar. Antes de descargar tu mala leche ante alguien, piensa en qué podría equilibrar la balanza de tu bienestar, y pídelo. Pero pídelo bien. Con educación. Mostrando las consecuencias que la actuación (según tú, perversa) de tu interlocutor ha generado en ti. Y si realmente la queja es legítima, mereces la compensación, o sea que ánimo: pide.
Ya verás cómo, en más de una ocasión, uno no sabe ni qué pedir. He ahí el problema.
De hecho, si alguna vez se te acerca un cabreado a cantarte las cuarenta, respira hondo y escúchale (porque seguro que tiene alguna razón para sentirse así), pero cuando suelte todo lo que le salga de la boquita, formulad la pregunta:
“Bueno, y entonces ¿qué me quieres pedir?”
Me apuesto un dollar a que se le pasa el cabreo de golpe y más de uno se queda sin palabras.
Ya me contaréis.
PEDIR BIEN
El otro día, correteando por los pasillos de una empresa escuché una frase que comenzaba de la siguiente manera:
“Te prohibo que hables del tema con Mengano y Zutano…”
En el momento no le di más vueltas al tema, puesto que iba a lo mío, pero camino a casa, en esa horita que comparto con mi coche, recordé la susodicha prohibición con cierto rechazo hacia quien la había pronunciado. Casi me entraban ganas de coger el móvil (no tengo manos libres, o sea que me tuve que contener) y mandarle a la M al señor (jefe, él, por supuesto) de marras. Ni que hubiese sido yo misma la receptora del regalito!
¿Tan difícil es PEDIR las cosas educadamente en vez de ORDENAR/PROHIBIR/OBLIGAR?
PEDIR y ORDENAR son acciones de la misma familia (igual que solicitar, invitar, exhortar, sugerir, etc.) solo que algunos de esos verbos guardan mayor intensidad o fuerza. Pero por no distraernos, yo diría que la diferencia esencial entre PEDIR y ORDENAR consiste en la libertad que el supuesto ejecutor de la acción tiene para decir que NO.
Es decir, cualquiera dice NO a una prohibición de mi jefe, sabiendo que mi futuro laboral (bien en términos de calidad de vida o de posibles promociones) depende de él. Y como no me atrevo a decir que NO, pues me callo, me muerdo la lengua y, quizás a regañadientes (quizás no), obedezco.
Pero el tema está en que el tema no acaba ahí. Si esta situación se repite y repite, tal vez mi jefe no se de cuenta (tal vez sí) pero poco a poco empezaré a no sentirme a gusto, luego a preferir no cruzarme con él, luego a odiarle y finalmente a querer vengarme a la mínima que se descuide. Y claro, él no entenderá mis malas caras, mi desgano a la hora de trabajar, se quejará de que no soy proactivo y en la evaluación del desempeño me pondrá una cruz en la casilla que puntúa más bajo en actitud. Qué se le va a hacer!!
¿Rebobinamos?
Imaginaos que ese mismo jefe, en ese mismo pasillo, sin renunciar a la preocupación que traía(obviamente, por alguna razón legítima quiso ejercer la prohibición) simplemente le explica a su colaborador que para él es importante que no hable sobre algún tema concreto X con Mengano Y Zutano porque eso implica bla-bla-bla y que, por tanto, si no resulta un inconveniente, le PIDE que sobre el tema X ni pío con los que tú y yo sabemos, y que además, le estaría muy agradecido que así fuera.
El SÍ libremente expresado que damos a una PETICIÓN es un compromiso mucho más poderoso que cualquier ORDEN que recibamos y la cual tengamos que cumplir por coj… (huy, perdón!). Con ese SÍ que doy pongo en juego la confianza que previamente había construido con la persona que me hizo la PETICIÓN. Esa persona espera algo de mi porque yo he dicho SÍ, y si le fallo, me fallo primero a mi mismo y además le puedo hacer una gran faena al otro. O sea, me la juego de verdad. Pero podía haber dicho que NO, o sea que me la juego porque así lo he decidido YO, no mi jefe.
Por eso no entiendo por qué “los jefes” no se dan cuenta, o no aprenden, o no ponen en práctica el PEDIR, PEDIR BIEN, educadamente, y haciendo partícipe al otro del porqué de dicha PETICIÓN, respetando una respuesta negativa si es que se da (porque sus razones tendrá también, y legítimas, el colaborador que se niega).
Creo que las empresas ganarían muchísimo únicamente si apremdiéramos esta lección.
RAZONES (Chapter II)
“He incumplido compromisos en el pasado, y esa experiencia, unida a una larga meditación posterior, me ha enseñado una lección que procuro aplicar a rajatabla: no te comprometas nunca a la ligera, pero una vez que lo hagas, revienta o rómpete antes de fallar. Porque lo peor de las deudas insatisfechas no es el menoscabo que uno pueda sufrir en la consideración del acreedor: del acreedor uno puede protegerse, apartarse, incluso borrarlo de la mente: la consecuencia más dañina de nuestros incumplimientos es que nos van empujando, de un modo tan imperceptible como inexorable, hacia el borde de nuestro propio abismo interior. No se trata de que los demás no se fíen de uno, sino de acabar no fiándose de uno mismo: llegados a este punto, no hay manera de impedir el desastre”
“El blog del Inquisidor” de Lorenzo Silva
Una cita bastante tajante, pero no le falta razón al Inquisidor, o sea que voy a retomar mi relato RAZONES para cumplir con mi pseudo-promesa de exponer por qué me marché de ETEO. Esta vez elijo construir un cuento dramático. Voy a sacar la vena “mañosa”. Gainera, euskaraz.
CHAPTER II
Azken aldi hontan nire lan aktibitatea 3 arlotan banatuta zegoen:
-
PTG-ko lana (garapen pertsonala eta lantaldeen integraziora bideraturiko formakuntza eta konsultoria, coaching-arekin jantzia)
-
Tesia
-
“varios” zaku horretan sar dezakegun beste edozein zeregin (MCoop-eko modulu bateko koordinazioa, Mendeberrik utzitako estelaren ondorioz sor zitezkeen ekintzatxoak, Euskadiko Kutxa-rekin hasiberri neukan proiektu bat,…).
Nola sentitzen nintzen ni egoera honetan?
Ba PTG-n oso gaizki. Uste dut inor ez dela konsziente izan zein txarto pasatu dudan. Lana bera oso-oso polita, erakargarria eta asko betetzen duena, baina ni inkoherentzia handi batean bizi nintzen, zeren eta ez nuen ikusten enpresatan kontatzen genuena gu geu aplikatzeko gai ginenik, eta horrek neure buruarekin gatazkak edukitzera eraman nau. Hainbat buelta eman dizkiot hor gertatzen zenari, eta ez ditut hemen azalduko nire ondorioak, zeren eta beste pertsona batzukin lotuta doaz eta ez nuke nahi inor seinalatzea edo mintzea, ez bait daukat horretarako eskubiderik.
Baina goian aipatutako liburuan badator beste zita bat, interesgarria hau ere, pentsatzen jarri nauena:
“Uno no termina de conocerse a sí mismo hasta que tiene que enfrentarse a un revés que le suponga una pérdida realmente transcendental. Para resumirlo en una sola frase, no sabemos quiénes somos hasta que nos llega la hora de ser menos de lo que hemos sido”
Ba nik hori jasan dut: sentitzen nuen nire iritziek, nire proposamenek, nire ikuspuntuak, nire egiteko moduek, nire erlazionatzeko estiloak, etabar, ez zuela balio talde horretan. Ez bakarrik ez zuela balio, baizik eta hainbat gauza gaizki ikusiak zeudela. Hau da, partaide nintzen baina ez nintzen parte, eta bakardade hori, jaun andreok, niretzako oso gogorra izan da. Aizu, baina neure burua hobeto ezagutzen lagundu dit, duda barik.
Momentu bat heldu zen non garbi ikusi nuen talde horretatik alde egin behar nuela, zeren eta neure buruarengan konfiantza galtzen hasita nengoen eta gero hori gainditzea ez da bat ere erraza. Balio dudala sentitzen dudan toki baten lan egitea zein garrantzitsua den esperimentatzen irakatsi dit esperientzia honek, eta horregatik, Maier-en hori horrela izango zela usaindu nuenean, agur esan nuen.
Bigarren arloa: tesia. Hemen ere, bakarrik. %100 neure kulpa, zeren eta oso modu kaotikoan planteatu dut doktoretza kontu hau. Hasieran ederto: gaia gogoko nuen, banuen enpresa bat “investigación en acción” egiten utziko zidana, asko ikasten ari nintzen, baina heldu zen momentu bat, pasa den ikasturtea, idazten hasi behar nintzena, eta ez zitzaidan ezer ateratzen. Den-dena “rollo” bat eta denbora alperrik galtzea zela kontatzen nion neure buruari, eta gaitz egiten hasia zen hazia landatu nuen tripetan. Alde batetik zorretan sentitzen nintzen erakundearekin, eta bestetik egia zen kalitatezko denborarik ez nuela ateratzen ganorazko zerbait produzitzeko. Zorretan sentitze hori apur bat leundu zen tesirako finantziazioa lortu nuenean, baina orduan badirudi finantziatzen ninduen erakundearekiko hasi zitzaidala arra nire garaunak jaten. Puff, honelako konpromisua hartu eta ezin aurrera egin.
Egoera hau post honen hasieran kopiatu dudan zitarekin bat dator: uste dut “besteak” nitaz fidatzen zirela, baina ni neure buruarekin ez, eta Maier-era alde egiteak egoera horretatik libratzen ninduen.
Bukatzeko, “varios” atalari helduko diot. Ez zuen nire aktibitatearen %10-a baino gehiago hartzen, baina Fakultateari egiten ari nintzen opari bat zen; gustoz egiten nuen lana zen zeren eta “erraza” iruditzen zitzaidan baina aldi berean “marroi” bat, zeren eta urtean zehar agertzen ziren “extra” horiei erantzuna ematea besterik ez zen eta “beti bezala”, inork ikusten ez duen lana, zeren eta ez da ez kargatan jasotzen, ez eta ondo dimensionatzen, ekintza batzuk, ondo egin nahi badira behintzat, denbora asko eramaten bait dute. Beraz, azkenena, beti etxera lana eramaten eta gauero ordenagailura konektatuta. ETEO nitaz aprobetxatzen ari zen, bai jauna, eta horren truke ezer ez! Maier-ek horretatik ere salbatzen niduen: lana lantokian eta etxean etxekoak!
Baina, egia al da idatzi dudana, ala neuk asmatutako ipuina ote?
Abisatu dut hor goian, gaurkoan ikuspuntu dramatikoa kontatuko nizuela, ikus dezazute ia-ia behartuta nengoela ETEO-ri agur esatera, zeren eta ezin nuen jarraitu horrela bizitzen: inkoherentziaz josita, inongo parte sentitu barik, alperrikako lanak egiten, bakardadean, etxean orduak sartzen,…
Ez al dizuet pena ematen?? Sniff-sniff. Buaaaaaaa.
Bueno, hurrengo baten, ea azkenengo kapitulua den, bertsio komikoa, edo didaktikoa, edo epikoa, edo auskalo zein istorio eskainiko dudan gai berberaren inguruan. Agian ingelesez. Hura ere egia izango da, seguru. Ala beste ipuin bat besterik ez?
Norbaiti entzun izan diodan legez,
“El lenguaje nos constituye. Somos las historias que nos contamos” , Rafael Echevarría dixit
“EN BUSCA DE UN BESO DE MEDIANOCHE”
“In Search of a Midnight Kiss”
Una peli preciosa, absolutamente recomendable. En blanco y negro. V.O. subtitulada. Americana. Indie. Lo que se puede hacer con 25.000 dólares de presupuesto!!
http://www.insearchofamidnightkiss.com/
RAZONES (Chapter I)
Tal como casi todos mis lectores sabéis (je,je, ni que fuerais medio mundo. Con que me leáis cuatro me doy con un canto en los dientes!), en octubre dejé mi hogar laboral (ETEO, Fctad de Empresariales, Mondragon Unibertsitatea, o como quiera que cada uno lo desee llamar) durante los últimos tres lustros y pico para adentrarme en la boca de la empresa industrial pura y dura (sí,sí, automoción). Y desde entonces, curiosos que somos el género humano, son bastantes cuantos (más que el nº de lectores de este blog, seguro), quienes educadamente me han preguntado que qué tal (pues, bien) e inmediatamente han querido saber por qué me he cambiado. Interesante.
Digo interesante, puesto que me ha obligado a pensar en los “por qués”, cuando en realidad, yo no había dado tanta importancia a esos detalles.
Pero como ahora tengo blog (aunque no lo esté explotando como quisiera) y escribir me ayuda a ordenarme neuronalmente, me ha parecido procedente darme el gustazo de exponer las razones por las que me vine a MAIER S.Coop. Pero me váis a permitir que lo haga en diferentes capítulos (aún no sé cuántos me saldrán), puesto que me propongo ilustrar al personal con diferentes versiones sobre lo mismo. Todo depende del punto de mira que escoja para explayarme.
Allá voy.
¿Cómo así que has decidido marcharte de ETEO? Pero si estabas contenta, ¿no? Además, cerca de casa. Qué raro, ¿no?
Pues sí, visto así, parece una tonteria. Pero oye, me apetecía. Ya iba para el curso 17 en “la escuela” y alguna vez me había planteado si toda mi vida profesional se iba a reducir a un único lugar de trabajo. Hombre, pues, qué triste, ¿no?
Efectivamente, me apetecía conocer el barro, la miseria de la empresa, la tensión, el aliento del cliente todopoderoso, la mala leche de los currelas, la división entre los de arriba y los de abajo, el fichar y que te miren raro si llegas un minuto tarde, los indicadores, ratios, objetivos cuantitativos, el índice de reachazos, lo estratégico y lo operativo,… En definitiva, todo eso que llevaba escuchando estos últimos años de ejercer un poco la consultoría y que comenzaba a ser familiar en mi vocabulario pero sin saber muy bien qué había detrás.
Me surgió la oportunidad y me cambié. Punto. No le di muchas vueltas. De hecho, pensaba que dado mi perfil y mi currículum, sería difícil que me saliera algo parecido, o sea que me lo tomé como eso, una oportunidad. Además yo soy cíclica (me lo hizo ver la Dorle un día, en una conversación vanal con amigas comunes, sin que ni ella misma se diera cuenta de que estaba revelando mi ser con un comentario de esos de “by the way”), y ya estaba en mi cuarto año de hacer de coach en unas cicunstancias que comenzaban a resultarme repetitivas, poco creativas. Vamos, que se dio el Kairós. Qué bien, un cambio.
Luego estaba la parte de desplazamientos: todos los días una hora para ir y otra para volver, con mucho tráfico y carretera mala a no ser que coja la autopista (un poco cara ella). Ya, pero vaya bien. Todos los días dos horas para mi sola, yo conmigo misma, para pensar, para escuchar la radio, para poner la música que me gusta, para repasar el día, para diseñar conversaciones, para buscar explicaciones a lo que no comprendo, para generar ideas, para olvidar,… Me parece un lujo, a mi que me encanta tener espacios en silencio y que tanto me cuesta obtenerlos.
En cuanto al puesto que me ofrecían, yo creo que ni ellos lo tenían muy claro. Veían que tenían una carencia en ese maremagnum que es el saco de RRHH, eran conscientes de que llevaban invirtiendo tiempo y dinero en eso que ahora se llama desarrollo de personas y equipos, intuían que en el futuro algunos tiros pueden ir por ahí, pero sin saber muy bien qué hacer, cómo seguir y de qué manera darle forma a algo que ya estaba cogiendo una dimensión importante, que además se empezaba a hablar cada vez más de cultura organizacional y cosas de esas que en este tipo de empresas no es frecuente que suenen (va, pájaros y flores!), y… puff!, si a todo esto sumamos que ya se llevaba tiempo pidiendo un refuerzo para el Dpto…, pues ahí estaba yo. Casualidad o causalidad, no lo sé.
Y para finalizar el capítulo I no puedo dejar de lado lo de las pelas. Es gracioso, porque nadie me lo pregunta directamente (ni mi madre!), pero sé que muchos se quedan con las ganas (de preguntar, digo). Pues bueno, gano algo más que en la Facul, pero se me va en kilometrajes, autopistas y menús del día. A efectos prácticos, parra. Pero he de admitir que sí, que me satisface ver en la nómina un índice superior al que tenía antes (que además, iba pa’bajo).
Julen comentaba en el twitter que la artesanía es rentable. Me alegro de verdad, porque probablemente ese sea mi siguiente paso (a no ser que me haga vieja en el camino). Pero para ello, siento que necesito meterme en la boca del lobo y conocer y vivir las tripas (¿o el pulmón enfermo de un fumador de largo recorrido?) de lo que aún (no nos engañemos) mueve el mundo.
¿Seré masoca?
EL EGO
Recientemente he sido testigo de un par de situaciones que, una vez más, me llevan a reflexionar en torno al ego. Suele ser reveladora la reacción de las personas cuando nos exaltamos: sale lo que más nos duele.
¿Por qué? ¿Qué nos pasa?
El otro día estuvimos haciendo prácticas de coaching. Se supone que somos coaches bien trillados y que, en principio, sabemos que al hacer prácticas en público nos exponemos a que el que está ejerciendo de coach nos proporcione “regalitos” que ponen en evidencia nuestro carácter, personalidad o actitudes que no nos agradan demasiado (de hecho, en eso consiste nuestro trabajo).
Pero parece que el ego nos delata cuando menos lo esperamos. A todos.
Ander se mosqueó porque le dijeron que siendo el nº2 de la empresa estaba actuando como si estuviera al mismo nivel que el nº1, y que tendría que asumir que algunas decisiones no estaban en sus manos y por tanto ser más humilde en sus pretensiones. Mireia se defendió cuando escuchó que era una persona controladora que necesitaba tenerlo todo acotado y bien atado, cosa que le hacía desconfiar de cualquiera que amenazara su posición de control. Marcos acusó al coach de haberlo excluido de un ejercicio y puso en entredicho su competencia. Y cómo no, el coach reaccionó exponiendo lo que un buen profesional debe y no debe hacer en esta profesión. Vamos, que menudo ejemplo nos dimos!
Pero volviendo al fondo de la cuestión: ¿Qué nos pasa cuando nos cuestionan? ¿Por qué nos picamos? Otra cosa es que lo expresemos de manera más o menos reveladora, pero cómo nos joribia “que nos pillen”!
Y, sin embargo, no pasa nada (o no debería). Quiero decir que, si me llaman mentirosa porque miento a menudo, pues va a ser que me compensa mentir y por eso lo hago. Si me llaman vaga porque tiendo a escaquearme del trabajo, será también porque me resulta provechoso actuar así. Si me llaman perfeccionista porque cuido hasta el último detalle de todas las cosas que emprendo, será porque eso me resulta gratificante.
Es decir, actuamos como actuamos porque pensamos que esa es la forma de operar para defender nuestros intereses, y eso ¿qué tiene de malo? Si algo tiene de verdaderamente malo es que nuestro comportamiento se nos pueda volver en contra y salgamos perjudicados o escaldados en ese caminar hacia nuestras metas, pero eso lo habrá provocado uno mismo.
Por lo tanto, si alguien me está llamando mentirosa, o vaga, o perfeccionista o cualquier otra lindeza que me carcoma, lo único que está haciendo es avisarme de que me estoy desviando de mis metas, que difícilmente voy a conseguir mis objetivos si sigo así, o quizás me esté indicando que me estoy equivocando de camino o de proceder. Y si es así, ¿no sería más elegante y productivo darle las gracias por hacérmelo ver?
Somos tan petardos los humanos que encima vamos y maltratamos a los que nos han podido (no he dicho querido) ayudar. De la misma forma que no ofende quien quiere sino quien puede, no ayuda quien quiere sino quien puede. Y si retorcemos la sentencia, yo diría que, en ocasiones, el que más nos puede aportar es precisamente quien no quiere hacerlo.
Y si no me creéis, pensadlo despacio.